نذاشتن همصدایی رو بلد باشیم          نذاشتن حتی با هم دیگه بد باشیم

کتابای سپیدُ دوره می کردیم              که فکر شب ،کلاهی از نمد باشیم

تو به جای من اینها رو که ادم می شنوه چه حسی پیدا می کنه اگه دوباره نزدی از اول گوش کنی احساس توی تو مرده.

حالا دیگر خواب از سرم پریده.

ترسی که وجودم را فرا گرفته و می خورد.چنگ می زنم ،قلط می خورم،مشت می کنم،هذیان می گویم

نه شعر است گویا:              من انم که به وقت الهام عشق،کشف و شهود اغاز می کنم

                                    و ان سانم که عشق ،مفاهیم به جان می ریزد،معانی می پرورم.

گفتم:خدایا راههای رسیدن به تو بسیار است،اما از هر راهی می روم شلوغ است و ترافیک.من راهی خلوت می خواهم،راهی که نه طرح ترافیک باشد نه ترافیک روان ،راهی می خواهم که هیچکس در ان نباشد،راهی که فقط تو باشی فقط من.

خدا گفت:دو راه است که به ندرت کسی از انجا عبور می کند،یکی راه اندوه.اندوهی تلخ اندوهی سخت و اندوهی سنگین .ودومی راه شادی.شادی شیرین شادی سخت و شادی سنگین.کمتر کسی است که این تلخی محض و ان شیرینی ناب را تاب بیاورد،زیرا که هر دو سختند و هر دو سنگین،تو کدام را می پسندی؟

خدا گفت:دریای اندوه شدی ،ای عاشق،اما این دریا مهیب است.ماهیان کوچک را توان ان نیست که در این دریا شنا کنند.نهنگی باید تا در دریای تو غوطه بخورد.

هزار سال گذشته اما دریای اندوه من عاشق همچنان بی نهنگ است.

پی نوشت:این نوشته مخلوطی از نوشته ی عرفان نظر اهاری و  بنده است.

بي ترديد اسمان شبها به زمين نزديکتر است.هيچ کس روز به ستاره چيني نميرود.

تقريبا نزديک غروب است.فکرم بد جور در گير شده(يعني هي ميگيره هي ول مي کنه)ياد حرفايي افتادم که قبل اومدن به اينجا مي گفتم و به خودم قول دادم مثله يه ايراني اصيل بعد از درس برگردم.2سالي هست که تو فکر برگشتنم،کلنجار مي روم با خودم که بمانم با اين غم غربت يا برگشتن و ان غم غريب،ان جاي عجيب.از عکسهايي که مامان فرستاده فهميدم زياد تغيير نکرده،پرسيدم هنوز هم ملتند که رفتند سر کار؟هنور هم سخت است افکار؟هنوز هم تلخ است رفتار؟اکنون چقدر محتاطند در گفتار؟...،بگذريم.اين مامان هم که هر روز زنگ مي زنه و سوژه اي جديد برام در نظر گرفته، دختر فلاني مثله يه تيکه ماه مي مونه اما اون يکي هر چي که باشه بالاخره فاميله مي شناسيمشون،مامان داري پير ميشي ديگه ها نمي خواي يه فکري بکني...چه روز جالبيه امروز 9/9/99 چه خوب چفت شدن اين اعداد با هم.از 7/7/77چيزي يادم نمياد اما 8/8/88رو خوب يادمه چه سالي بود،اولين بار بود اينقدر تو سياست رفته بودم ، رفته بودي ، رفته بودند،فقط قشنگيش به اعدادش بود و صاحب اون روز.

پی نوشت:از محمد صادق بابت دعوت ممنونم و ایشالا همه اون روز به هر چی می خوان رسیده باشن و نه طعم تلخ.

بحث ميل به نداشتن است.ميل مبهم جهالت،تو حوصله نداري،اصلا حوصلۀ حوصله داشتن را هم نداري مستر.مي گن نيازمند نوريم ما ،نيازمند اينکه هر روز برايمان سوت وهورا بکشند،هر روز برايمان تبليغ کنند حتي به قیمت کم کردن روی تبليغهاي ايرانسل.اما چه فايده،چه فايده از اين همه زحمت ،اين همه خستگي،چي بگم از اين همه خستگي،

پی نوشت:به یاد قیصر عزیز

باز هم در انتظار یک حادثه

باز هم در انتظار یک حماسه

باز هم اتفاق

باز هم انتظار ،انتظار ،انتظار

باز هم مَثَل یک تیر دو نشان

باز هم...

حالا دوباره راحتم ،راحت راحت...اينقدر راحت که قبلا يعني از دو ماه پيش تا حالا تو حسرت يه وقت اينجوريم که بتونم هر چي دوست دارم بگم و بالاخره نوبتم شد...

ولی افسوس.

مشق شب من هر روزو هر روز کشیدن تصویر تو در خیالم است..

ولی افسوس.

اخ که چه لذتی دارد این عشق خیالی نه به دختر نه به همسر نه به مادر و نه به خواهر...

یک دوست

عاشقان پنجره باز است         الله اکبر           می گویند.

بدون شرح

             هر روز محبوب تر از دیروز.

                               هر روز سبز تر از دیروز.

                                             اقا لطفا توی حرف من نپرید.

نفسم گرفت از این شهر

                                 در این حصار بشکن